Bu haftaki oturumumuzu Kendin Olmak Psikolojik Danışmanlık ve Eğitim Merkezinde Ocak ayı içerisinde açılması planlanan Dinamik Temelli Klinik Psikoloji Eğitimi’nin içeriğini ve eğitimden beklentileri konuşmaya başlayarak açtık. Eğitmenlerden birinin bu sorusu üzerine psikolog adaylardan bir arkadaş eğitimden beklentisini formülasyon yapabilecek kadar bir bilgi birikimine sahip olmak yani karşımıza gelecek danışanların nasıl bir kişilik örgütlenmesi olduğunu ve bu kişilik örgütlenmesinin tedavisinde nasıl bir kuramsal yol izlenebileceğini anlayabilecek düzeye ulaşmak olarak tanımladı. Eğer danışanı anlamak, problemini ortaya koymak, formüle edebilmek istiyorsak ilk aşamada nesne ilişkileri, çocuk gelişimi ve dinamik yapısı üzerine bilgilerimizin olması gerektiği vurgulandı. Bu yüzden eğitimde temel olarak bunlara değinileceği anlatıldı.
Daha sonra içimizdeki terapistlerden biri Masterson’ nın kuramı üzerine bir açılım yaptı. Masterson da diğer teorisyenler gibi bölünmüş yapıyı kabul ederken, odaklandığı noktanın savunmalar olması yönüyle diğerlerinden ayrıldığını dile getirdi.
Sohbetimizin ikinci kısmında terapi sürecinin nasıl gelişip sonlandığı üzerine konuştuk. Terapi süreci içerisinde danışanla terapist arasında ortak dilin oluşacağını, konuşmaya dayalı iyileşmenin nasıl gerçekleşeceğini bu süreç içerisinde danışanın öğrendiğini anlattı. Danışan bize geçmiş zamanında olan problemin bir türevini buraya getirir. Fakat burada farklı olan bir nokta vardır. Zaman o zaman olmadığı gibi daha da önemlisi iletişim kurduğu nesne de ebeveyni değil terapisttir. İlk olarak danışan bu sorununu burada konuşarak nasıl çözeceğini keşfeder. İkinci olarak danışan terapiste ilk defa sorununu anlatmaya başlamasıyla beraber aslında kendisi de sorununu ilk defa duymaya başlar. Danışan bu noktada içine döner ve kendisiyle ilgilenmeye başlar. İlk 3-5 ay terapiste güven ve deneme aşamasıyla geçtikten sonra terapistin duruşuyla özdeşim kurması ve terapistin kilit noktalardaki rötuşlarıyla danışana faydalı olabileceği yerlerdeki ufak müdahalelerde bulunmasıyla iyileşmenin gerçekleşeceğini anlattı. Ama seanstaki ufak müdahalelerin dozunu ayarlamanın önemli olduğuna dikkat çekti. Eğer danışanın önündeki var olan problemi çözebileceğine inanmıyorsak ve danışanı kurtarmak için kendimizi zorunlu hissederek danışana faydalı olmaya çabaladığımızda aslında danışanın iyileşme oranın düşeceğini bize gösterdi. Semptomlarını danışanın kendisi koyduğu gibi kaldırabilmesini de aslında kendisinin bildiğine dikkat çekti.
Başka bir terapistin danışanı üzerinden bir örnek vermesiyle sohbetimiz devam etti. Terapistimizin danışanı terapinin son dakikalarında karar verdirme soruları sorarak neyi amaçlıyor olabileceğini düşündük. Bunu neden seansın bitimine dakikalar kala yapıyor olabilirdi? Psikolog adaylarından birine göre danışan burada terapisti deniyordu. Danışan ortaya attığı soruyla terapistin vereceği cevaba göre mantık ve güveni sınıyor olabileceğini söyledi. Bir başka psikolog adayına göre ise danışan çerçeveyi delmeye çalışıyordu ve terapistin buradaki duruşunu merak ediyor olabilirdi. Tartışmanın sonunda deneyimli terapistlerden birinin ruhsal dünyanın ekonomik çalıştığına vurgu yaparak bir soruyla danışanın hem terapistten ayrılmak istemeyeceğini hem terapisti sınadığını hem de bir destek arayışı içerisinde olabileceğini söyledi.
Psikolog adaylarının haftaya olan sohbetimizde psikolojik bir film izlemek istediklerini söylemeleri üzerine bu haftaki oturumumuzu sonlandırdık.
2 Aralık 2009 Çarşamba
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder