Bu hafta toplantımızı farklı bir üslupla yürüttük. Her zaman katılımcıların getirdikleri konular üzerinde çalıp yorum yaparken bu sefer televizyondaki bazı kareler üzerinde çalıştık. İlk sahnede kendine değer verilmediğini düşünüp sinirlenen bir ünlü vardı. Bunun sonrasında kısa bir süre kendilik yapılanmaları üzerinde konuştuk.
Çocuğun 18-36 aylar arasında oluşan kendilik yapılanmalarının bu kısmında nesneyi ve kendini iyi/kötü olarak algıladığını, burada yaşanan patolojik yapılanmalardan ötürü bu iyi/kötü nesne ve kendiliği kaynaştıramadığını gördük. Burada kabaca iyi nesneyi “onaylayan/seven anne”, iyi kendiliği ise “sevilen/onaylanan ben” olarak gördüğü söylenebilir. Bunun tam tersi durumda da kötü nesne “onaylamayan/sevmeyen anne” ve kötü kendiliği de “onaylanmayan/sevilmeyen ben” olarak algılandığını gördük.
Kişi doğal olarak daimi iyi kendilikte kalmak ve iyi nesneyle münasebette bulunmak isteyeceğinden kötü kendiliğe geçtiği zaman bir şekilde bundan kurtulmanın yolunu arar. Bu yollara da savunmalar (eyleme vurum) deriz. Bu kendilik yapılanmaları sonrası oluşan savunmalar ve iyi kendilikte kalmadaki ya da iyi kendiliğe geçmedeki stratejileri yine örnekler üzerinden inceledik. Kişi kötü kendiliğe geçmemek için ya diğer iyi nesnelerle kaynaşması gerektiğinden ya da kendisini kötü nesne yaparak karşıdakini kötü kendiliğe itip kendisinin kötü kendilikten nasıl kurtulduğunu konuştuk.
Bir örnekle kırılan bir insanın karşıdakine ağır şekilde sözlü saldırısıyla (kendisini kötü nesne yapmasıyla) kötü kendilikten çıkışını inceledik. Bir başka örnekte ise kırılma yaşayan birinin diğer iyi nesnelerle nasıl kaynaşıp iyi kendilikte kalmaya devam ettiğine baktık.
Bu haftaki sohbetimizi karakter incelemeleri üzerine yaptık ve haftaya sohbete gelenlerin tv dizi ya da şovlarında yakalayabildikleri kırılmaları, kendilik geçişlerini haftaya olan sohbete getirmelerini isteyerek sonlandırdık.
16 Aralık 2009 Çarşamba
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder